عکاسی

چگونه عکس پرتره حرفه ای بگیریم؟

عکاسی پرتره


پرتره، عکاسی از چهره افراد در حالت های خاص می باشد. از آغاز پیدایش عکاسی تا حالا پرتره تغییرات بسیاری داشته است.

موارد زیر را برای گرفتن یک پرتره خوب باید در نظر بگیرید:
  1. ابتدا چهره مدل مورد نظر را مورد تجزیه و تحلیل قرار دهید و برای عکاسی بهترین حالت چهره را در نظر بگیرید. بعد از بررسی مدل، ابتدا با او صحبت کرده تا بتوانید بهترین حالتی که سبب می شود معایب او به نظر نرسد را انتخاب نمائید. مثلا اگر کسی چانه چاق دارد نباید سر خود را پایین بیاورد.
  2. برای عکس برداری پرتره یکی از مهمترین وسایلی که نیاز است، عدسی های خاص پرتره می باشد که دارای ویژگی نرم کردن تصویر است.
    این ویژگی را با واضح نبودن تصویر به دلیل نامیزان بودن عدسی اشتباه نگیرید. خطوط چهره مثل چین و چروک را این عدسی ها محو می کند. البته برخی اوقات عکاس پرتره بنا به دلایلی شاید بخواهد چین و چروک پوست را پنهان سازد.
    عدسی های نرم کننده قابل کنترل هستند و شدت نرمی آن نیز، قابل کنترل است.
    این نوع عدسی ها در دوربین های قطعه بزرگ استفاده شده است. اما اگر شما از دوربین های قطعه کوچک استفاده می کنید برای استفاده از این ویژگی میتوانید شیشه های مخصوص به کار ببرید. مثل: یک فیلتر روی عکس نصب می شوند و با شکست نور نرمی ایجاد میکنند. نام شیشه ها فیلتر نرم کننده یا پخش کننده است.
  3. اگر پرتره را از فاصله نزدیک بگیرید، سبب کج شکلی شده و باید فاصله یعنی 1/5 متر به مدل رعایت شود. شما می توانید از عدسی هایی که فاصله کانونی بلندتری دارند، جهت داشتن نمای بزرگ تری از چهره استفاده کنید. برای عکاسی پرتره لنزی مناسب است که فاصله کانونی آن 2 برابر فاصله قانونی لیتر نرمال باشد. به طور مثال: یک دوربین 35 میلی متری، دارای یک عدسی با فاصله 85 تا 135 میلی متری جهت پرتره مناسب می باشد.
  4. برای عکاسان حرفه ای و با سلیقه که عکس را روتوش می کنند، نوع و اندازه دوربین بسیار مهم است و برای کارهای کوچک مثل روتوش نگاتیو به راحتی وجود ندارد. هر چه رزولوشن 135 دوربین های سنسور بیشتر باشد، استفاده از دوربین های دیجیتال برای عکاسی مناسب تر هستند
    در صورتی که هدف از عکاسی، گرفتن عکس نورانی با کنتراست بالا است، باید پوست را به رنگ روشن و چشم و لب ها را تیره نمایید.
  5. از دوربینی استفاده کرده که با موضوع تناسب داشته باشد.
  6. محل قرار گرفتن دوربین باید جایی باشد که تناسب زاویه ها را ایجاد کند.
    – اگر فردی که از او عکس می گیرید دارای چشمانی پف آلود باشد، باید عکس با نوری گرفته شود که از رو به رو تابیده می شود تا مانع از ایجاد سایه شود.
    – در صورتی که چشمان مدل گود رفته در عکس بیفتد، این حالت در نتیجه نوری است که هماهنگ با قوس ابرو نمی باشد.
    – استفاده از پنل ها در عکاسی، باعث انحراف نور و سفید شدن سایه ها می شود. پنل ها خط چانه را تشدید و با ایجاد سایه باعث تاریک شدن اطراف بینی می شود.

عکاسی

حالات سوژه

صورت گرد یا چاق:

مدل را جلوی دوربین به صورت تمام رخ قرار داده و زاویه دوربین را کمی بالاتر برده و نورپردازی کوتاه ایجاد کنید.

صورت لاغر:

برای صورت های لاغر مدل به صورت تمام رخ قرار می گیرد.

صورت پر چین:

برای این فرم صورت ها، نورپردازی روبرو و مات کاربرد دارد.

بینی بزرگ:

چانه را کمی بالا برده و طوری تنظیم کنید که لنز دوربین در راستای بینی قرار دارد.

بینی کوچک:

برای این فرم بینی، لنز دوربین باید با زاویه نسبت به بینی نگه داشته شود.

فک مستطیلی:

زاویه دوربین در این فرم فک، باید کمی بالاتر باشد و تقریبا از 3 چهارم رخ استفاده شود.

غب غب:

برای افرادی که دارای غب غب می باشند، گردن را به صورت کشیده نگه دارید و حالت سر مدل به صورت کج باشد.

چشم های غیر هم اندازه:

برای این افراد سعی کنید چشم بزرگ به سمت دوربین و چشم دیگر در سایه قرار گیرد.

چشم های گود افتاده:

در این فرم چشم ها، بایستی نور مستقیما به چشم ها تابیده شود.

پلک زدن:

سعی کنید بلافاصله عکس بعد از پلک زدن گرفته شود.

گوش بزرگ:

برای این فرم گوش ها سعی کنید، مدل در حالتی قرار گیرد که یک گوش در سایه قرار گرفته و فقط یک گوش دیده شود. برای عکس از عینکی استفاده کنید که فاقد شیشه بوده و فقط فریم خالی داشته باشد. توجه کنید، عینک در موقعیتی دور از نور قرار گیرد. ارتفاع نور را افزایش داده و یا از بازتاب نور استفاده کنید.

 

امتیاز

میانگین امتیاز

امتیاز کاربران: اولین نفر باشید!
برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

4 × پنج =

دکمه بازگشت به بالا
بستن