راز تاریک «پیتر پن»: چرا پیتر واقعاً بچه‌ها رو به ناکجاآباد می‌برد؟

همه‌ی ما حداقل یک بار آرزو کردیم کاش پیتر پن می‌آمد پشت پنجره اتاقمان، دستمان را می‌گرفت و با هم پرواز می‌کردیم به سرزمینی که هیچ‌کس در آن بزرگ نمی‌شود. درست مثل وقتی که آرزو می‌کنی کاش فردا مدرسه تعطیل شود تا بتوانی تا صبح «کال آو دیوتی» بازی کنی! اما صبر کن! تا حالا به این فکر کردی که چرا بچه‌ها در «ناکجاآباد» بزرگ نمی‌شوند؟ نکند دلیلش این باشد که آن‌ها اصلاً زنده نیستند که بخواهند رشد کنند؟

امروز می‌خواهیم در مجله مثبت ۱، پرونده‌ای را باز کنیم که شاید تمام خاطرات خوبت از کارتون‌های قدیمی را زیر و رو کند. این فقط یک قصه نیست؛ یک معمای بزرگ است.

فرشته نجات یا مأمور انتقال ارواح؟

بیایید روراست باشیم؛ داستان اصلی پیتر پن خیلی تاریک‌تر از آن چیزی است که در انیمیشن‌های رنگارنگ دیده‌ایم. یک نظریه خیلی معروف و البته ترسناک وجود دارد که می‌گوید: پیتر پن در واقع همان فرشته مرگ است!

طبق این نظریه، او بچه‌هایی را که جانشان را از دست داده‌اند، با خودش می‌برد تا آن‌ها را به دنیای پس از مرگ (همان ناکجاآباد) راهنمایی کند. برای همین است که آن‌ها همیشه بچه می‌مانند. چون زمان برای کسی که از دنیا رفته، متوقف می‌شود. دقیقاً مثل وقتی که باتری دسته بازی تمام می‌شود و شخصیتت همان‌جا خشکش می‌زند! ترسناک شد، نه؟

ناکجاآباد: بهشت یا ایستگاه آخر؟

حالا بیایید با این دیدگاه جدید به «ناکجاآباد» نگاه کنیم. جایی که هیچ قانونی وجود ندارد، دزدان دریایی (که شاید نماد خطرات و بیماری‌های زندگی واقعی باشند) حضور دارند و بچه‌ها تا ابد بازی می‌کنند.

• سفر طولانی: یادت هست که رفتن به ناکجاآباد چقدر طول می‌کشید؟ «ستاره دوم سمت راست و مستقیم تا صبح». این مسیر طولانی، خیلی شبیه به توصیف سفر روح به دنیای دیگر در افسانه‌های قدیمی است.
• فراموشی: وندی و برادرانش کم‌کم پدر و مادرشان را فراموش می‌کردند. این ویژگی کسانی است که از دنیای زنده‌ها جدا شده‌اند و تعلقات‌شان را از دست می‌دهند.

قانون وحشتناک: «حذف کردن» بچه‌هایی که بزرگ می‌شوند!

این قسمت را با دقت بخوان چون شوخی نیست. در متن اصلی کتاب جمله‌ای وجود دارد که مو را به تن آدم سیخ می‌کند. نویسنده می‌گوید وقتی بچه‌ها در جزیره شروع به بزرگ شدن می‌کنند (که خلاف قوانین است)، پیتر آن‌ها را «تِن» (Thin Out) یا همان «وجین» می‌کند.

در کشاورزی، وجین کردن یعنی کندن علف‌های اضافی. حالا تصور کن پیتر پن با دوستانش که دارند بزرگ می‌شوند (و مثلاً سبیل در می‌آورند یا صدایشان دورگه می‌شود) چه کار می‌کند؟ بله، احتمالاً آن‌ها را از بین می‌برد! یعنی کاپیتان هوک بیچاره شاید یکی از همان بچه‌هایی بوده که توانسته فرار کند و حالا فقط می‌خواهد انتقام بگیرد.

حقیقت تلخ نویسنده: داستانی که از یک غم واقعی آمد

شاید بگویی «بی‌خیال، این‌ها فقط تخیلات است!» اما وقتی زندگی خود نویسنده، یعنی «جیمز بری» را بررسی کنیم، همه چیز منطقی می‌شود.

برادر جیمز وقتی فقط ۱۳ سالش بود، در یک حادثه اسکیت‌سواری از دنیا رفت. مادر جیمز دیوانه‌وار پسرش را دوست داشت و هرگز نتوانست با این غم کنار بیاید. او همیشه فکر می‌کرد پسرش در ۱۳ سالگی باقی مانده و هرگز بزرگ (و پیر) نمی‌شود.

• ریشه داستان: پیتر پن در واقع نماد همان برادر فوت شده است. پسری که برای همیشه جوان ماند، چون فرصت نکرد بزرگ شود. پیتر پن تلاشی بود برای تسکین دادن مادری که باورش نمی‌شد پسرش را از دست داده است.

حالا نوبت توست! با خواندن این حقایق، به نظرت پیتر پن یک شخصیت منفی و ترسناک است یا هنوز هم او را به عنوان یک ناجی مهربان دوست داری؟

توی کامنت‌ها بنویس: تیم فرشته مرگ 💀 یا تیم قهرمان مهربان 🧚‍♂️؟ دلیلش را هم بگو!