من آنم که به روزان چهره تابانم از گرمای خود جهان را می نشانم به هر جا می تابم بی امان

🌅 معمای امروز:

من آنم که به روزان چهره تابانم
از گرمای خود جهان را می‌نشانم
به هر جا می‌تابم بی‌امان

🧩 پاسخ این معما چیست؟

این معما یکی از زیباترین معماهای ادبی و کلاسیک زبان فارسی است که توصیف موجودی را بیان می‌کند که همواره در آسمان می‌درخشد، گرما می‌بخشد و زندگی را ممکن می‌سازد.

در واقع، اشاره‌ی مستقیم این شعر به پدیده‌ای است که منبع اصلی نور و گرما در منظومه شمسی است.

خورشید در این معما نمادی از روشنایی، انرژی و زندگی است. از دیرباز در شعر فارسی، خورشید نشانه‌ای از قدرت الهی، تابش حقیقت و سرچشمه‌ی حیات بوده است.